اگر « لوطى » به معناى ملوط باشد ، روايت براى اثبات رجم در حقّ فاعل مفيد نيست ؛ ولى اگر به معنايى اعمّ از لائط و ملوط باشد ، مىتوان به آن استدلال كرد . مشكل اين است كه لواط به معناى رايج در فقه ، سابقه‌ى لغوى ندارد . بنابراين ، نمىدانيم مقصود از لوطى كيست ؟ آيا مراد هر كسى است كه با لواط رابطه داشته باشد اعمّ از فاعل و مفعول ، و يا خصوص مفعول ؟ 2 - روايت دعائم الاسلام : عن أمير المؤمنين عليه السلام أنّه قال في اللواط : هي ذنب لم يعص اللَّه به إلّاقوم لوط وهي امّة من الامم ، فصنع اللَّه بها ما ذكر في كتابه من رجمهم بالحجارة ، فارجموهم كما فعل اللَّه عزّ وجلّ بهم . « 1 » اين روايت دلالت دارد حكم خداوند نسبت به لواط شدّت خاصى دارد . قرآن نيز مسأله را مطرح كرده است . پس ، همان‌گونه كه قوم لوط را با فرستادن سنگ از آسمان عذاب كرده و از بين برد ، شما نيز كسانى را كه مرتكب اين عمل مىشوند ، به همين ترتيب از بين ببريد . اگر كسى اين روايت را نپذيرد ، و روايات تفصيل بين محصن و غير محصن را نيز به سبب اعراض مشهور يا تقيّه كنار بگذارد ، راهى براى اثبات رجم ندارد . كيفيّت پنجم : خراب كردن ديوار بر سر و بدن مجرم . امام رحمه الله در اين نوع ترديد دارد و آن را به « قيل » نسبت مىدهد . روايتى نيز كه بر آن دلالت كند ، نداريم ؛ مگر آن‌چه در كتاب فقه الرضا آمده است . « 2 » انتساب اين كتاب به امام رضا عليه السلام ثابت نيست و به احتمال قوى مربوط به يكى از علما به نام « رضا » باشد ؛ هرچند در پاره‌اى از رواياتش مىگويد : اين روايت را از پدرانم روايت مىكنم . به هر حال ، در اين كتاب يكى از راه‌هاى قتل ، انداختن ديوار بر روى مجرم است تا جان بسپارد . مرحوم مفيد در مقنعه ، « 3 » و شيخ رحمه الله در نهايه « 4 » نيز مسأله‌ى انداختن ديوار را

--> ( 1 ) . مستدرك الوسائل ، ج 18 ، ص 81 ، باب 2 از ابواب حدّ لواط ، ح 5 . ( 2 ) . فقه الرضا ، ص 277 . ( 3 ) . المقنعةص 786 . ( 4 ) . النهاية في مجرد الفقه والفتوى ص 704